Η αντιδικτατορική συγκέντρωση διαμαρτυρίας της φοιτητιώσας νεολαίας απέναντι στη στρατιωτική κυβέρνηση των Απριλιανών με αφετηρία τη 14η Νοεμβρίου κλιμακώθηκε σε αιματηρή εξέγερση με κορύφωση την 17η Νοέμβρη 1973 στο Πολυτεχνείο Αθηνών, αποτελώντας αδιαμφισβήτητα την εμβληματικότερη πολιτική πράξη της μετεμφυλιακής Ελλάδας.
Το κάλεσμα των φοιτητών συσπείρωσε μαζικά πολίτες, εργάτες, αγρότες απέναντι σε μια στρατιωτική διακυβέρνηση που στέρησε ατομικές και πολιτικές ελευθερίες, εξόρισε, φυλάκισε, βασάνισε όσους αντιστάθηκαν στις απειλές και τον φόβο.
Η μεγάλη λαϊκή, μαζική εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν αποτελεί απλώς μνήμη και ιστορική αναφορά αλλά σφυροκοπά συνειδήσεις διαχρονικά και ασίγαστα.
Το χαρακτικό έργο που λάξευσε η Βάσω Κατράκη για την πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου, μέσα από λιτές και καθαρές γραμμές, μεταφέρει το δέος που αισθανόμαστε απέναντι σε όσους αγωνίστηκαν και θυσίασαν τις ζωές τους , απέναντι στο ορμητικό πνεύμα τους προς την ελευθερία.
Υπό τους εμβληματικούς στίχους του Γιάννη Ρίτσου (Ρωμιοσύνη):
«Τραβήξανε ψηλά, πολύ ψηλά
Δύσκολο πια να χαμηλώσουνε»,
το χαρακτικό έργο μας παρακινεί συναισθηματικά μέσω μιας κεντρικής ανθρώπινης φιγούρας που στέκεται μπροστά από τον φωτοδότη ΄Ηλιο, με χέρια υψωμένα, όπως υψώθηκε ψηλά το εξεγερμένο πνεύμα των φοιτητών, όπως ψηλά οφείλει να ορθώνεται κάθε άνθρωπος, κάθε βλέμμα, κάθε ανάστημα όσων θέλουν να λέγονται άνθρωποι.
Το Πολυτεχνείο ζει και τα προτάγματά του δεν είναι νεκρά σύμβολα αλλά φλέγουσα πραγματικότητα που μας καλεί σε άγρυπνο αγώνα.
