admin 
Την ώρα που η στάχτη από τις πρόσφατες πυρκαγιές δεν έχει ακόμη καταλαγιάσει, που τα χωριά μας αδειάζουν, τα σπίτια κλείνουν, οι νέοι φεύγουν και οι ηλικιωμένοι μένουν πίσω να κρατούν μόνοι τους ζωντανή τη μνήμη ενός τόπου, κάποιοι εξακολουθούν να θεωρούν «πολιτιστική πολιτική» ένα πανηγύρι το καλοκαίρι.
Μια ορχήστρα, μερικά τραπέζια, σουβλάκια, χορός, μια γεμάτη πλατεία και φωτογραφίες για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Και μετά;
Μέχρι το επόμενο καλοκαίρι σχεδόν τίποτα.
Ας το πούμε λοιπόν καθαρά:
Οι κοινοτάρχες και τα Τοπικά Συμβούλια δεν εκλέγονται για να είναι διοργανωτές πανηγυριών.
Εκλέγονται για να εκπροσωπούν τους πολίτες, να διεκδικούν λύσεις, να παρεμβαίνουν στα προβλήματα, να προστατεύουν την περιουσία και την ιστορία του τόπου, να κινητοποιούν την κοινωνία και να σχεδιάζουν — όσο τους επιτρέπουν οι αρμοδιότητές τους — το αύριο της κοινότητάς τους.
Όποιος θεωρεί ότι ο ρόλος του εξαντλείται στη διοργάνωση μιας καλοκαιρινής εκδήλωσης, έχει αντιληφθεί πολύ μικρό μέρος της ευθύνης που του ανέθεσαν οι κάτοικοι.
Γιατί πολιτισμός δεν είναι οι καλοκαιρινές “πολιτιστικές εκδηλώσεις” που ζούμε στην περιοχή μας τα τελευταία χρόνια.
Είναι η ιστορία του χωριού που καταγράφεται πριν χαθεί.
Είναι τα παλιά κτίρια που προστατεύονται αντί να καταρρέουν.
Είναι τα μονοπάτια που καθαρίζονται.
Είναι οι αρχαιολογικοί και ιστορικοί χώροι που αναδεικνύονται.
Είναι η παράδοση που περνά στα παιδιά.
Είναι η δημιουργία μιας κοινότητας που δεν περιμένει απλώς να έρθει το καλοκαίρι για να «ζήσει».
Και κυρίως:
Είναι η δημιουργία προϋποθέσεων για να μη φύγει και ο τελευταίος νέος.
Γιατί ένας κοινοτάρχης δεν μπορεί να εμφανίζεται μόνο όταν υπάρχει φωτογραφική ευκαιρία.
Δεν μπορεί να θυμάται την κοινότητα μόνο όταν έρχεται η ώρα της εκδήλωσης.
Δεν μπορεί να μετρά την επιτυχία του από το πόσα τραπέζια γέμισαν.
Μετριέται με το τι διεκδίκησε.
Τι πέτυχε.
Πόσο καλύτερη έγινε η καθημερινότητα των κατοίκων.
Και κυρίως, αν κατάφερε να δώσει στον τόπο του, τη δυνατότητα να ελπίζει ένα καλύτερο αύριο.
Ένας σοβαρός κοινοτάρχης δεν περιμένει παθητικά μια επιχορήγηση του Δήμου για να στήσει μία εκδήλωση.
Χτυπά πόρτες. Διεκδικεί χρηματοδοτήσεις. Καταθέτει προτάσεις. Πιέζει τον Δήμο και την Περιφέρεια. Αναζητά ευρωπαϊκά και εθνικά προγράμματα. Συνεργάζεται με συλλόγους και κατοίκους. Φέρνει τα προβλήματα της κοινότητας στο προσκήνιο.
Και όταν χρειάζεται, συγκρούεται.
Γιατί η εκπροσώπηση μιας τοπικής κοινωνίας δεν είναι δημόσιες σχέσεις. Είναι ευθύνη.
Δεν είναι φωτογραφίες. Είναι διεκδίκηση.
Δεν είναι χειροκρότημα. Είναι δουλειά.
Ας σταματήσουμε επιτέλους να χρησιμοποιούμε τη λέξη «πολιτισμός» ως άλλοθι για την απλή διοργάνωση μιας ακόμη καλοκαιρινής γιορτής.
Δεν είναι κακό να υπάρχει ένα πανηγύρι.
Κακό είναι να παρουσιάζεται το πανηγύρι ως κοινοτικό έργο.
Κακό είναι να θεωρείται ότι επειδή γέμισε η πλατεία για λίγες ώρες, γέμισε ζωή και το χωριό μας.
Τα χωριά μας χρειάζονται σχέδιο, διεκδίκηση, παρουσία, όραμα και ανθρώπους που θα αγωνιστούν πραγματικά γι’ αυτά.
Γιατί τα χωριά παιθαίνουν όταν οι άνθρωποι που τα διοικούν πάψουν να αγωνίζονται για το αύριό τους.
Όλα τα υπόλοιπα “πολιτιστικές εκδηλώσεις” και πανηγύρια είναι απλώς… άρτος και θεάματα.
ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΘΙΣΒΗΣ
