Λιβαδειά: Κινητοποίηση για να μην πληρώσουν οι εργαζόμενοι και ο λαός τις συνέπειες του πολέμου

Η εργατική και λαϊκή απαίτηση για καμιά συμμετοχή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, εκφράστηκε και στη συγκέντρωση που κάλεσε το Εργατικό Κέντρο Λιβαδειάς, μαζί με σωματεία και μαζικούς φορείς της περιοχής.

Οι εργαζόμενοι της Λιβαδειάς που συμμετείχαν στο αντιπολεμικό συλλαλητήριο που πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 31 Μάρτη, στην πλατεία Εθνικής Αντίστασης, ένωσαν τη φωνή τους με τους συναδέλφους τους σε όλη την Ελλάδα, που αυτές τις μέρες διαδηλώνουν ενάντια στην πολεμική εμπλοκή της χώρας και την μετακύλιση των συνεπειών του πολέμου στο λαό.

Χαιρετισμούς στην συγκέντρωση απηύθυναν η Ευαγγελία Κλάδου, πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων Γενικού Νοσοκομείου Λιβαδειάς κι η Αστέρω Χουσιάδα, πρόεδρος της Ομάδας Γυναικών Λιβαδειάς (μέλος της ΟΓΕ).

Την κεντρική ομιλία έκανε ο Γιώργος Ληξουριώτης, αντιπρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Λιβαδειάς, ο οποίος σημείωσε πως «είμαστε εδώ για να δηλώσουμε βροντόφωνα την εναντίωση μας στον άδικο πόλεμο που διεξάγουν τα κράτη-δολοφόνοι ΗΠΑ και Ισραήλ εναντίον του Ιράν, με την αρωγή και τις ευλογίες και άλλων κρατών, μεταξύ αυτών και της Ελλάδας. Ήρθαμε για να πούμε ως εδώ. Ήρθαμε για να πούμε ότι δεν θα πληρώσουμε εμείς τους πολέμους τους. Ήρθαμε για να πούμε ότι δεν θα γίνουμε συνένοχοι σε εγκλήματα που δεν είναι δικά μας. Καμιά εμπλοκή στη φωτιά που φουντώνει μετά την επέμβαση των ΗΠΑ – Ισραήλ στο Ιράν και τα πολλαπλά ανοιχτά πολεμικά μέτωπα που ξεπηδούν, φέρνοντας πιο κοντά τον κίνδυνο μιας γενικευμένης ανάφλεξης. Μέσα από τις φλόγες του πολέμου σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή, τη γενοκτονία του λαού της Παλαιστίνης, την επέμβαση στην Βενεζουέλα, τις απειλές στην Κούβα, γίνεται πιο καθαρό, πως βουλιάζουν τους λαούς στο βούρκο των ανταγωνισμών ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Κίνα, των συμμάχων και των στρατοπέδων τους».

«Οι εργαζόμενοι αρνούνται να φορτωθούν νέα βάρη, να πληρώσουν για την πολεμική οικονομία και την πολεμική εμπλοκή, μια νέα καπιταλιστική κρίση», επισήμανε.

Επίσης τόνισε πως «αυτό που ζούμε, όσο και να προσπαθεί η κυβέρνηση και η αστική τάξη να το φτιασιδώσουν, δεν είναι “άμυνα”, δεν είναι “ουδετερότητα”, δεν είναι “διπλωματία”. Αυτό που ζούμε είναι εμπλοκή. Εμπλοκή που προσπαθούν να την κρύψουν πίσω από λέξεις. Εμπλοκή που προσπαθούν να την βαφτίσουν “αμυντική”. Εμπλοκή που προσπαθούν να την παρουσιάσουν σαν “αναγκαστική”. Αλλά η αλήθεια είναι απλή: Όταν παραχωρείς βάσεις, εμπλέκεσαι. Όταν δίνεις υποδομές, εμπλέκεσαι. Όταν στέλνεις φαντάρους και στρατιωτικό υλικό, εμπλέκεσαι. Όταν συμμετέχεις σε συμμαχίες που διεξάγουν πόλεμο, εμπλέκεσαι.»

«Τα λαϊκά νοικοκυριά πληρώνουν ήδη ακριβά την κυρίαρχη πολιτική» είπε, «και η κυβέρνηση με την ΕΕ τα καλούν σήμερα να φορτωθούν νέα βάρη. Με την αύξηση των τιμών στα καύσιμα, στο ηλεκτρικό ρεύμα, στα λιπάσματα, στα αγροτικά εφόδια, στα τρόφιμα, στα άλλα είδη λαϊκής κατανάλωσης. Με τους έμμεσους και ειδικούς φόρους γεμίζουν τα κρατικά ταμεία για να χρηματοδοτείται ο πόλεμος, οι φοροαπαλλαγές και τα προνόμια των επιχειρηματικών ομίλων. Και στον αντίποδα, έχουμε μια κυβέρνηση που κομπάζει ότι στηρίζει τον λαό. Με τα γνωστά fuel pass που στην πράξη επιδοτούν την αύξηση των τιμών, ενώ διαφημίζει την άθλια αύξηση του κατώτατου μισθού της πείνας, των 80 λεπτών την ημέρα, που ούτε μισό κιλό ψωμί δεν είναι, και που την έχει εξανεμίσει ήδη η ακρίβεια».

Τέλος, επισήμανε πως «η ειρήνη δεν είναι ουδέτερη. Δεν είναι αφηρημένη. Δεν είναι “ευχή”. Η ειρήνη είναι ταξική διεκδίκηση. Είναι δικαίωμα και ανάγκη των λαών. Και η ειρήνη δεν έρχεται με σιωπή. Δεν έρχεται με υποταγή. Δεν έρχεται με αποδοχή της αδικίας. Η ειρήνη έρχεται όταν οι λαοί σηκώνονται. Όταν οι εργάτες οργανώνονται. Όταν τα σωματεία μιλούν καθαρά και με ταξικό προσανατολισμό, όταν ενημερώνουν τους εργάτες για τις πραγματικές αιτίες των πολέμων» και καταλήγοντας τόνισε:

«Η δύναμη των εργατών και των λαών δεν βρίσκεται στα λόγια. Βρίσκεται στην ενότητα. Στην οργάνωση. Στην αλληλεγγύη. Βρίσκεται στο ότι εμείς παράγουμε τον πλούτο. Εμείς κινούμε την οικονομία. Εμείς κρατάμε όρθια την κοινωνία. Και όταν εμείς σηκωνόμαστε, τρέμουν. Η εργατική τάξη έχει φωνή, ο λαός της Λιβαδειάς έχει φωνή:

Δεν θα πληρώσουμε εμείς τους πολέμους τους. Δεν θα θυσιάσουμε τα παιδιά μας. Δεν θα ζήσουμε με φόβο. Δεν θα σιωπήσουμε».

Το συλλαλητήριο ολοκληρώθηκε με συναυλία από τους Sadahzinia, Billy Trabe, ΚΠΡ και Πάνο Χονδρό.