admin 
Πλούτος το Καβείριο (για όλους μας)!
Το απόγευμα σήμερα Πέμπτη δεν ταίριαζε σε ευπαθείς ομάδες,αλλά όταν φτάσαμε (με λίγη περιπέτεια βέβαια)μας αποζημίωσε ξανά ο χώρος. Μαγεία! Ο κόσμος ήσυχα και εναγωνίως περίμενε την παράσταση του Εθνικού Θεάτρου. Πιστεύω ήταν περισσότερο συνεπαρμένος από το μυστηριακό τοπίο των Καβειρων. Κι αυτό διότι ο “Πλούτος”ειναι ένα παραμύθι στο οποίο καλά καλά δεν πιστεύει ούτε ο ίδιος ο Αριστοφάνης. Σπάνια γράφτηκε τόσο αδιέξοδο έργο. Πολλοί μελετητές πιστεύουν ότι είναι ένα μέτριο έργο. “Μάλλον είναι έργο αδέξιο, αμήχανο.” Ο ποιητής εδώ επαναλαμβάνει τον εαυτό του. Ίδια μοτίβα από άλλα έργα του. Δε χρειάζεται να είναι κανείς οξυδερκής για να δει ολόκληρες σκηνές από προηγούμενες παραγωγές του. Κατανοητό. Αντιπροσωπεύει μια εποχή που φθίνει. Η Αθήνα των αρχών του 4ου αι δεν είναι η Αθήνα του τέλους του 5ου. Αυτά γενικά για το έργο.
Δε θα κάνουμε κριτική της παράστασης. Αυτό που θέλουμε να αποτυπώσουμε είναι η χαρά μας που ζωντάνεψε ο χώρος αυτός με θεατρικό λόγο, που το ιερό ήταν καθαρό,που ο κόσμος ανέβηκε στον λόφο με λαχτάρα, που είδα πολλούς διψασμένους για θέατρο ανθρώπους, δίχως δηθενιές, που είδα τον πιο μικρό θεατή αγκαλιά στη μάνα του να γαληνεύει και που κατέβηκα στο πάρκινγκ πάνω στην καρότσα του πιο ωραίου αγροτικού με μια αίσθηση ελευθερίας.
Μπράβο στο σωματείο Διάζωμα γι αυτή την πρωτοβουλία του να συνεργαστεί με το Εθνικό και με 16 δήμους με μη αναγνωρισμένους και επωνύμους θεατρικούς χώρους. Μέγα καλο για όλους μας η συνεργασία του δήμου μας μαζί τους και φυσικά τα εύσημα σε όλους αυτούς από τον τομέα του πολιτισμού της Θήβας,που έτρεξαν για το ζωντανεμα του χώρου και τη μετάβαση των θεατών στο Καβείριο
