admin 
ΔΩΣΑΜΕ ΚΑΙ ΤΗ ΨΥΧΗ ΜΑΣ
Η σχολική χρονιά τελείωσε. Κοντά στα 1500 άτομα πέρασαν το διήμερο που μας πέρασε από το σχολείο μας. Η κοινότητα μαζί μας, για άλλη μια φορά κατέκλυσε τον προαύλιο χώρο του. Άνθρωποι που κάνουν αγώνα για την περιοχή , από το Δίκτυο Βοιωτών όπως ο Τάσος Κεφαλάς τοποθετήθηκαν για το παρόν και το μέλλον των τόπων μας, πλήθος συγκροτημάτων μας ψυχαγώγησε, ενώ παιδαρωγικές δράσεις έλαβαν χώρα κάτω από την σκιά του υπεραιωνόβιου πλατάνου στην υπαίθρια τάξη μας. Η πράξη ενός σχολείου, όπως το οραματιστήκαμε, ανοιχτού, μέσα από την κοινωνία, για την κοινωνία παίρνει σάρκα και οστά.
Ο αρχικός στόχος που ήταν η ορατότητα του εγχειρήματος επετεύχθη. Χιλιάδες άνθρωποι, εκπαιδευτικοί και μη έδειξαν ενδιαφέρον για αυτό το έργο που συντελείται στο Στείρι. Πλέον οι περισσότεροι γνωρίζουν ότι μπορεί να υπάρξει ένας διαφορετικός, δημιουργικός τρόπος δράσης στο παρόν, γεννημένος από την ίδια την κοινωνία και τις ανάγκες της. Με θάρρος εισήχθη στη συζήτηση ο όρος « δημοκρατικά σχολεία», όπως και η πρακτική υλοποίηση και εφαρμογή του άρθρου 12 για τα δικαιώματα των παιδιών.
Όπως ήταν αναμενόμενο οι συκοφαντίες και η διαστρέβλωση της πραγματικότητας είχαν την τιμητική τους. Aυτό είναι κάτι που συμβαίνει εξάλλου ιστορικά με καθετί νέο που υπερβαίνει αξιακά, γνωστικά και συναισθηματικά τις υφιστάμενες νοηματικές κατηγορίες και τον παγιωμένο τρόπο σκέψης. Έτσι, εκ των πραγμάτων τοποθετείται άκαιρα σε χώρους που δεν χωράει.
Ελεγχθήκαμε όσο κανένα άλλο σχολείο στην Ελλάδα, αποδείξαμε σε όσους αναζήτησαν να διασταυρώσουν τις πληροφορίες και σε όσους είδαν και έζησαν από κοντά, το μέγεθος των αναληθειών που με τόση ευκολία διατυπώθηκαν και βγήκαμε ζωντανοί. «Λαμβάνεις την αλήθεια που σου αξίζει» έλεγε ο Ντελέζ και δεν μπορούμε να διαφωνήσουμε.
Η παρουσία του Ataxia School και η δυναμική του δεν περιορίζεται στο παιδαγωγικό, άρα στο πολιτικό επίπεδο, αλλά απλώνεται και στο πολιτιστικό. Την επιστροφή στις κοινότητες και στους τόπους μας που επιδιώκουμε, ως μια μορφή κοινωνικής οργάνωσης δεν την βλέπουμε ως μια αποκατάσταση του παλιού τρόπου ζωής, όπως συμβαίνει στον συντηρητικό ρομαντισμό, αλλά ως άμεση υπέρβαση του παρόντος με απτές και σύγχρονες λύσεις που μπορούν να απαντήσουν στα πάγια ζητήματα της ανθρώπινης ύπαρξης, όπως είναι αυτά του περισσότερο ελεύθερου χρόνου, της δημιουργίας σχέσεων, αλλά και της δέσμευσης σε κάποιο νόημα/ιδανικό που θα κάνει την καρδιά να χτυπά δυνατά.
Τα σχολεία μας δεν επιδέχονται μεταρρυθμίσεις από πάνω προς τα κάτω, αλλά μια σαρωτική αλλαγή η οποία θα προέρχεται από ομάδες εκπαιδευτικών που θα γνωρίζουν σε βάθος το αντικείμενο τους και θα συμμετέχουν ενεργητικά στη διαμόρφωση της γνώσης από κοινού με τα παιδιά. Μια γνώση η οποία θα αναπνέει και θα τροφοδοτείται στο έξω, από την κοινωνία και τις πολλαπλές δυνάμεις της με σκοπό την υπέρβαση και όχι τη συντήρησή της.
Δεν θέλουμε να καταχωρηθεί η ενέργεια αυτή, ως μια ηρωική προσπάθεια κάποιων Δον Κιχώτηδων της υπαίθρου. Θα θέλαμε να αγκαλιαστεί από τη ζωντανή κοινωνία, από ένα δημιουργικό κίνημα που πράττει και δημιουργεί τον κόσμο και τις συνθήκες που θέλει να ζήσει στο τώρα. Αν δεν γίνει αυτό το σχολείο μας αργά ή γρήγορα θα σβήσει, μιας και δεν έχουμε σκοπό να απευθυνθούμε και να στηριχθούμε κάπου αλλού για χάρη της βιωσιμότητας μας, πέρα από τις δικές μας δυνάμεις.
Ό,τι και να συμβεί όμως, μας συντροφεύσετε ή όχι, μας λοιδορήσετε, μας χλευάσετε, ή σας είμαστε τελείως αδιάφοροι από την πλευρά μας θα χαιρόμαστε που μέσα σε αυτόν τον κοινωνικό ζόφο φτιάξαμε μια κοινότητα ισότητας, ειλικρινών σχέσεων, κάναμε παιδιά να έρχονται χαρούμενα στο σχολείο και μαθαίνουμε μαζί για μίαν άλλη πιθανότητα του είδους μας. Ψηλαφήσαμε και νιώσαμε στην τελική αυτό που χρόνια ήταν στα όνειρα και στις σκέψεις μας και αυτό δεν μπορεί να μας το πάρει κανείς.
Δημοκρατικό σχολείο του Βουνού,
Για τη ζωή, τη γη, τον πολιτισμό
