ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ/ προβολή ταινίας στο Δίστομο
Γεννήθηκα 41 χρόνια από τη σφαγή.Το Δίστομο ως ποιητική αρχή με έκανε να προσλάβω τον χρόνο ως έναν αψηλάφητο ποταμό που συνδέει απροσδιόριστα παρελθόν – παρόν- μέλλον.
Την ιστορία του χωριού μου την «είδα» ως μια πράξη διαρκείας* αντίστασης στο θάνατο, αξιοπρέπειας και υπέρβασης. Με αυτά τα εφόδια πορεύτηκα.
Τότε ήταν οι ναζιστές που έκλειναν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης όσους δεν επιθυμούσαν, οι ναζιστές που σκότωναν μωρά παιδιά .
Σήμερα η πολιτισμένη Ευρώπη, με τους υπέρλαμπρους γραφειοκρατικούς θεσμούς της και τα όμορφα λόγια της, παίζει πινγκ πόνγκ ανθρώπινες ζωές χαμηλότερης αξίας, τις στοιβάζει σε άθλια κέντρα κράτησης, τις βυθίζει στις θάλασσες. Και τότε και σήμερα έπρεπε ο ισχυρός να προφυλαχτεί ή και να εξαφανίσει, αν χρειαστεί τα μιάσματα.
Έτσι αποφάσισα να κινηθώ. Από την Τουρκία, στη Σάμο και από την Ειδομενη στο ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο Στρασβουργο, ακολούθησα τις μεταναστευτικές ροές ως ξένος, υλοποιώντας μια ανεξάρτητη, αυτοχρηματοδοτούμενη έρευνα. Μπορεί ένας πολίτης να μιλησει με τους σημερινούς θεσμούς; Τι μας κρατάει από το να θελουμε να γνωρίσουμε το ανοίκειο; Έχει η φωνή μας δύναμη ; Ήταν μερικά από τα ερωτήματα.
Η ιστορία του Καθένα , είναι μια ιστορία μετάβασης από τον Κανένα της φυγής στο άτομο , στον Καθένα της διανοικτοτητας στον κόσμο.
