admin ΤΑ ΑΓΡΑΦΑ !!!
Τον ετήσιο χορό του είχε στις 9/12 ο Σύλλογος Ευρυτάνων Επαρχίας Λιβαδειάς “Τα Άγραφα”. Ένας ιδιαίτερα δυναμικός σύλλογος με έντονο το πολιτιστικό του αποτύπωμα, στή Βοιωτία αλλά και στην ιδιαίτερη πατρίδα, την Ευρυτανία.
Με χαρά, πάντα, ανταποκρίνομαι στην πρόσκληση και παραβρίσκομαι, λόγω της Ευρυτάνικης καταγωγής μου, αλλά και των πολύ ισχυρών παραστάσεων που έχουν αποτυπωθεί στη μνήμη μου, από τα παιδικά μου χρόνια, που έζησα εκεί.
Χρόνια φτωχά και δύσκολα, σε έναν τόπο παρατημένο στην τύχη του, με ανύπαρκτες υποδομές και υπηρεσίες. Χρόνια, όμως, που πρόσθεταν εμπειρίες, σοφία και πείσμα να αλλάξουμε τον κόσμο.
Η Ελλάδα μας, μοιάζει να διέπεται από μια αρχαία κατάρα και διώχνει τα παιδιά της από τον τόπο τους. Παλαιότερα γέμισαν τα αστικά κέντρα και άδειασε η ύπαιθρος, όπως τώρα αδειάζει η χώρα ολόκληρη και ερημώνει. ΚΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΑΥΤΟ !!!
Επανερχόμενος στην εκδήλωση των Ευρυτάνων, κατά το χαιρετισμό μου, στάθηκα στη σύντομη περιγραφή του προέδρου του, ενός δραστήριου νέου του Σταύρος Μερμίγκης , των δραστηριοτήτων του συλλόγου που πράγματι είναι πολλές και αξιοπρόσεκτες.
Όμως, πιστεύω και το είπα, πως η μεγαλύτερη προσφορά ενός τέτοιου συλλόγου, είναι η πραγματική διάσωση της μεγάλης παράδοσης ενός τόπου που οι άνθρωποί του δεν τον κατοικούν. Οι Ευρυτάνες είναι διασκορπισμένοι σε όλο τον πλανήτη.
Η παράδοση αυτού του τόπου τραγουδιέται και χορεύεται και οι σύλλογοι αυτού του επιπέδου είναι οι ζωντανοί αναμεταδότες της.
Τα τραγούδια είναι η ΩΔΗ ΣΤΗ ΦΥΣΗ , στην οποία ζούνε και δραστηριοποιούνται οι άνθρωποι με κτηνοτροφικές ή γεωργικές δουλειές. Μιλούν για τον “έλατο που κρατάει δροσιά”, για την “πετρόκτιση κρύα βρύση” ή “τον γεροπλάτανο” και “το ξερό λαγκάδι” ή “το βαθύ ρέμα”, ενώ ” λάμπουν τα χιόνια στα βουνά” και τα αηδόνια τραγουδούν ανεκπλήρωτους έρωτες ή μεταφέρουν μηνύματα στους ξενιτεμένους.
Αλλά μιλούν και για τους ανθρώπους και τις δραστηριότητές τους, περιγράφοντας χαρακτήρες, επιθυμίες και συναισθήματα. ” ο γεροτσέλιγκας”, “η μαυρομαλούσα κόρη”, που μπαίνει στο χορό και ξυπνάει επιθυμίες, ” τα εννιά χιλιάδες πρόβατα” ή ακόμα και τα πιστά τσοπανόσκυλα έχουν τη θέση τους σε αυτές τις περιγραφές που συνοδεύονται από το γλυκό ήχο του βιολιού και του κλαρίνου.
Τα τραγούδια αυτά είναι οι διαχρονικές εφημερίδες των βουνών. Το αρχείο των αποκλεισμένων, τότε, ανθρώπων που έκαναν τραγούδι αυτά που ένοιωθαν και όσα έβλεπαν και ζούσαν.
Τραγουδούσαν την καθημερινότητά τους και μας τη διέσωσαν μεταφέροντάς την από στόμα σε στόμα.
Οι Σύλλογοι, λοιπόν, όπως “”ΤΑ ΑΓΡΑΦΑ”, αναπτύσσοντας τις δραστηριότητές τους, δεν αποτελούν απλά μια συνάθροιση ανθρώπων που περνούν καλά.
Ίσως δεν έχουν συνειδητοποιήσει και αυτοί, ότι πραγματικά κρατούν ζωντανό έναν τόπο με ισχυρή παράδοση, τον οποίο όμως δεν τον κατοικούν και αυτό κάνει ακόμη πιο σπουδαίο το έργο τους, γιατί ενώνουν τα ψηλά βουνά της καρδιακής μας πατρίδας, με τους όμορφους κάμπους της πατρίδας που ζούμε και εργαζόμαστε για την προκοπή της, ενώ τις αγαπούμε το ίδιο και τις δύο για πολλούς και διαφορετικούς λόγους.
Θα μπορούσα να πω πολλά για “” ΤΑ ΑΓΡΑΦΑ”” και πολλούς άλλους τέτοιους συλλόγους, αλλά νομίζω πως με λίγες λέξεις θα αποδώσω αυτό που νοιώθω.
ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ στην ποιότητα της προσπάθειάς σας.
ΧΑΙΡΟΜΑΙ που είστε τόσοι πολλοί και όλων των ηλικιών.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ που κρατάτε ζωντανή την πατρίδα της μνήμης μας, της νοσταλγίας και της αφετηρίας μας.
ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ και πάντα δίπλα σας.
